Dobroczynne działanie selenu jest powszechnie znane. Z badań ostatnich kilku lat wynika, że selen należy do skutecznych antyoksydantów, odgrywając tym samym znaczącą rolę w ochronie zdrowia.
          Selen spowolnia starzenie się tkanek i pomaga w utrzymaniu ich młodzieńczej elastyczności. Neutralizuje działanie pewnych substancji rakotwórczych i chroni przed niektórymi chorobami nowotworowymi. Jest korzystny dla kobiet w okresie menopauzy, ponieważ łagodzi uderzenia gorąca i inne związane z nią dolegliwości. Mężczyźni jeszcze bardziej niż panie potrzebują tego mikroelementu, ponieważ w ich organizmach selen gromadzi się w jądrach i wraz ze spermą jest wydalany z organizmu. Zażywanie selenu zmniejsza objawy łupieżu na skórze głowy.
          Warto pamiętać, że selen i witamina E ściśle ze sobą współpracują, wzajemnie potęgując swoje działanie - razem mocniej chronią serce przed szkodliwym działaniem wolnych rodników, niż każdy z nich oddzielnie.
          Niedobór selenu powoduje poważne skutki. W Nowej Zelandii, gdzie ziemia uboga jest w selen, bydło cierpi na choroby serca i mięśni (np. miastenia). Mieszkańcy uzupełniają niedobory selenu w diecie dzięki spożywaniu importowanej z Australii pszenicy. Podobnie w chińskiej prowincji Keshan masowo występujące choroby mięśnia sercowego były wynikiem braku selenu (stąd nazwa choroby Keshan).
          Niedobory selenu w diecie mogą zaburzać funkcje obronne organizmu i objawiać się zwiększoną podatnością na infekcje. Do naturalnych źródeł selenu należą: kiełki pszenicy, otręby, cebula, pomidory, brokuły, tuńczyk.